Overdenking

Later….

Een jaar lijkt een beetje op een schilderij, waaraan elke dag gewerkt wordt. Het wordt geschilderd in felle, lichte kleuren en donkere, sombere tinten, maar ook in de dagelijkse, saaie grijzen. Vooral in het begin van het jaar heb je geen idee hoe het eindresultaat zal zijn. Het liefst zouden we nu al willen weten hoe het schilderij er uit ziet als het af is.

Gelukkig werkt het zo niet. Alles wat ons leven zo verrassend maakt, doordat we niet in de toekomst kunnen kijken, zouden we dan missen. Eigenlijk willen we alleen maar weten welke goede dingen ons te wachten staan. Bedenk wel dat daar natuurlijk ook bij hoort dat het nare, verdrietige en onontkoombare al bekend zijn. Laat het maar zoals het is en bovendien gaan we daar niet over….

Het is wel goed te beseffen, dat veel ons maar één keer overkomt en niet te sturen valt.

Geluk, verdriet en levensfases zijn daar een voorbeeld van. Bij het mooie wat we ooit hadden hoort later altijd een gevoel van weemoed. Daarom dit gedichtje in de taal van mijn jeugd.

Later ….

Deer zit ze op d’r hurrekies

in de wegkant bai de sloôt

en doet as alle purrekies

blomkes plokken kloin en groôt.

Het polder groeit omhoug in mai,

dat wie kloin is koikt niet veer.

Een meeuw droift in de lucht verboi

over wat loikt een grasgroen meer.

Een eend douwt golfies in het water.

Veerder, bai wat kroôs droift dril.

Er is allien maar nou, gien later,

maar een snoek zwemt lupig stil.

Al zit ze later op d’r hurrekies

in de wegkant bai de sloôt.

Ze wordt nooit meer dat purrekie.

De wereld wordt nooit meer zo groôt.

(Purrekie=klein kind / veerder=verder / lupig=gluiperig, gemeen)

Een gelukkig en verrassend mooi 2012,

Fred Gutker